گروه مشاوره شریف Sharif Consulting group SDN BHD ارائه گر کلیه خدمات مربوط به کشور مالزی به شما عزیزان می باشد

 

گروه مشاوره شریف Sharif Consulting group SDN BHD ارائه گر کلیه خدمات مربوط به کشور مالزی به شما عزیزان می باشد

ثبت نام كاربر ورود به سايت

 جستجو

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

 
 
 

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

 
 
 

 

 

 
 
اگر ماه نصف آنچه كه هست مي بود چه اتفاقي براي زمين مي افتاد؟
                                                                                                                
ما ماه را براي خود گرفته ايم اما اگر نزديكترين همسايه ماكه 5/4 ميليارد سال پيش در يك تصادم شكل گرفت تنها به نيمي از حجم كنوني خود دست يابد زمين مكاني متفاوت خواهد بود. در واقع،شايد حتي براي اينكه تحسين اش كنيم هم وجود نداشته باشيم.
بيائيد با گرفتگي ماه و خورشيد شروع كنيم.دريكي از همايندي هاي كيهاني غريب،ماه ما درست بين زمين و خورشيد براي  قطرخود به منظور گرفتن جلوي خورشيد در طي يك خورشيد گرفتگي كامل قرار مي گيرد كه مورد بعدي آن هم قرار است روز جمعه اول آگوست 2008 اتفاق بيفتد.
اما اگر ماه تا اندازه نصف حجم كنوني رشد مي كرد چه اتفاقي مي افتاد؟نيمه ماه ما تركيبي از صخره به اندازه ي ماه واقعي چگال مي بود كه بازهم 80 درصد بزرگي ماه كامل مي شد.(بر اساس رابطه بين حجم كره و شعاع كه در دبستان فرا گرفته ايد).
غالب خورشيد گرفتگي ها سالانه رخ مي دهند.بدين معني كه ماه فقط جلوي خورشيد را گرفته و بنظر مي رسد كه خورشيد با حلقه اي از نور خورشيد ساخته شده باشد.گرفتگي هاي سالانه بطور متوسط هر سه يا چهار سال يكبار رخ مي دهند.گرفتگي هاي كامل تقريبا هر سال يكبار رخ مي دهند.در فاصله ي كنوني آن از زمين اگر ماه 80 درصد اندازه ي كنوني اش بود،امكان وقوع گرفتگي كامل وجود نداشت و فقط مي توانست نوع ساليانه اش رخ دهد.
ماه كم حجم تر همچنين نسبت ماه واقعي نزديكتر به زمين مي چرخيد(اين يعني اينكه گرفتگي هاي كلي هنوز مي توانند اتفاق بيفتند اگر چه ماه نيم حجم بايد 20 درصد نسبت به آنچه ماه واقعي هم اكنون است به زمين نزديكتر باشد اما مستلزم هم آيندي اي در اوج يك هم آيندي ديگر است)ماه حقيقي در فاصله ي ميانگين 238600 مايلي(384000 كيلومتري) مي چرخد اما هر ساله حدود 6/1 اينچ(چهار سانتي متر) از زمين دورتر مي شود.اما دليل اش چيست؟كشندهاي اقيانوسي!
گرانش ماه كه تركيبي از رقص زمين و ماه دور خودشان است آنها را با دو كشندشديد همزمان به داخل يك شكل بيضوي مي كند.يكي از اين كشندهاي دريايي شديد در سطح زمين مقابل ماه قرار دارد درحاليكه كشند شديد ديگر درست مقابل آن در آن سوي دنياي ما واقع شده است،چراكه زمين در مقايسه با ماهي كه به دور ما مي چرخد خيلي سريعتر است.سياره ما كشندهاي دريايي شديد را نزديك به ماه وكمي هم جلوي آن مي كشد.
كشش گرانشي آب روي ماه متعاقب، انرژي را در آن افاضه مي دارد.اين موجب مي شود كه كمي بيشتر با هر چرخش دور زمين به طرف خارج از مدار خود پيچ بخورد(هر حركت انتقالي ماه حدود 5/29 روز طول مي كشد).اگر ماه نصف اندازه كنوني اش بود، كشندهاي دريايي بهمان نسبت كوچكتر بوده و انرژي كمتري به آن افاضه مي كردند.با عرضه آن به ماه يعني اينكه انرژي كمتري براي دور كردن آن از زمين احتياج است،در نتيجه يك كشند دريايي تقريبا شديد، آب كمتري نسبت به كشند دريايي شديد را شامل مي شود و لذا حجم كمتري براي تاثير گذاري مدار ماه نيم پينتي2 خواهد داشت.
انرژي ماه از حركت وضعي زمين تامين مي شود و براي ايجاد موازنه، سياره ما سرعتش در حال كاهش است.به عبارت ديگر،روزها دارند بلندتر مي شوند.زمين شناسان بر اين باورند كه يك روز زميني در اصل پنج يا شش ساعت طول داشته است.اگر ماه حجم كمتري مي داشت،با ايجاد اصطكاك كمتري روي زمين ،سياره ما خيلي هم سرعتش كم نمي شد و روز شايد 15 ساعت طول داشت.
كشندهاي ضعيفتر(ِ ماه نصفه)هم موجب فرسايش كمتري از زمين هاي وسيع نسبت به چند ميليارد سال پيش خواهد داشت و خطوط ساحلي قاره ها هم كاملا براي آنها متفاوت به نظر خواهد رسيد.مواد معدني و جامدات كمتري از زمين كه به داخل اقيانوس فروسشت مي شوند هم ممكن است تاثيراتي عميق بر اساس حيات داشته باشند.برخي از تركيبات زيستي(كربن اساس) كه زندگي بنيادي دارند  ممكن نيست آن را به امواج شكسته خاستگاهي اقيانوسها رخ كرده باشند كه امتنان هاي كمتري به كشندهاي كاهش يافته را گرفته است.
حيات فرضي  هنوز برخاسته است و با عصر يخبندان  بعلاوه ي گسيخت هاي گرم در رقابت اند.قمرهاي بزرگ، سيارات را ثابت مي سازند.مريخ كه فقط دو قمر كوچك دارد بر روي محور مدارهايش بسيار پرجنب و جوش است و در نتيجه نوسانات شديد اقليمي و تغييرات دمايي فصلي بزرگي به نسبت زمين دارد.بدون يك ماه كامل كه ما را استوار نگاه مي دارد زندگي بر روي كره زمين افت و خيزهاي فصلي بزرگي را تجربه مي كند.
سيماي حيات به واقع تيره خواهد بود.ماه كوچكتر مي تواند شبيه آفتابي پراكنده در شب هنگام باشد درست مثل مهتابي  كه شبانگاهان تاريكتري را رقم مي زندو  هرآنچه حيات مي سازد براين زمين تغيير يافته نمو مي كندو چشماني بزرگتر يا حساستر را براي كمك به آنها به منظور هدايت، تلاش و توليد مثل در شب ،زير اين فروزش تقليل يافته به بار خواهد آورد.
 
 
 
پي نوشتها:
1-Neil F.Comins : نويسنده ي چندين كتاب از جمله«اگر ماه وجود نداشت چه اتفاقي مي افتاد؟»،«سفر به زمين هايي كه ممكن است وجود داشته باشند،خطاهاي آسماني»،«تصوراتي غلط در مورد طبيعت حقيقي جهان وخطرات سفرهاي فضايي»،«راهنماي گردشگران» مي باشد،او در دانشگاه ماين اورونو مشغول تدريس اخترشناسي است و عليرغم  شيدايي قمري اش، خود قسم مي خورد كه ماه زده نيست.
 
منبع :www.sciam.com
ترجمه : مجتبي تعطف طولي
 
 
 

 

 
 
اگر ماه نصف آنچه كه هست مي بود چه اتفاقي براي زمين مي افتاد؟
                                                                                                                
ما ماه را براي خود گرفته ايم اما اگر نزديكترين همسايه ماكه 5/4 ميليارد سال پيش در يك تصادم شكل گرفت تنها به نيمي از حجم كنوني خود دست يابد زمين مكاني متفاوت خواهد بود. در واقع،شايد حتي براي اينكه تحسين اش كنيم هم وجود نداشته باشيم.
بيائيد با گرفتگي ماه و خورشيد شروع كنيم.دريكي از همايندي هاي كيهاني غريب،ماه ما درست بين زمين و خورشيد براي  قطرخود به منظور گرفتن جلوي خورشيد در طي يك خورشيد گرفتگي كامل قرار مي گيرد كه مورد بعدي آن هم قرار است روز جمعه اول آگوست 2008 اتفاق بيفتد.
اما اگر ماه تا اندازه نصف حجم كنوني رشد مي كرد چه اتفاقي مي افتاد؟نيمه ماه ما تركيبي از صخره به اندازه ي ماه واقعي چگال مي بود كه بازهم 80 درصد بزرگي ماه كامل مي شد.(بر اساس رابطه بين حجم كره و شعاع كه در دبستان فرا گرفته ايد).
غالب خورشيد گرفتگي ها سالانه رخ مي دهند.بدين معني كه ماه فقط جلوي خورشيد را گرفته و بنظر مي رسد كه خورشيد با حلقه اي از نور خورشيد ساخته شده باشد.گرفتگي هاي سالانه بطور متوسط هر سه يا چهار سال يكبار رخ مي دهند.گرفتگي هاي كامل تقريبا هر سال يكبار رخ مي دهند.در فاصله ي كنوني آن از زمين اگر ماه 80 درصد اندازه ي كنوني اش بود،امكان وقوع گرفتگي كامل وجود نداشت و فقط مي توانست نوع ساليانه اش رخ دهد.
ماه كم حجم تر همچنين نسبت ماه واقعي نزديكتر به زمين مي چرخيد(اين يعني اينكه گرفتگي هاي كلي هنوز مي توانند اتفاق بيفتند اگر چه ماه نيم حجم بايد 20 درصد نسبت به آنچه ماه واقعي هم اكنون است به زمين نزديكتر باشد اما مستلزم هم آيندي اي در اوج يك هم آيندي ديگر است)ماه حقيقي در فاصله ي ميانگين 238600 مايلي(384000 كيلومتري) مي چرخد اما هر ساله حدود 6/1 اينچ(چهار سانتي متر) از زمين دورتر مي شود.اما دليل اش چيست؟كشندهاي اقيانوسي!
گرانش ماه كه تركيبي از رقص زمين و ماه دور خودشان است آنها را با دو كشندشديد همزمان به داخل يك شكل بيضوي مي كند.يكي از اين كشندهاي دريايي شديد در سطح زمين مقابل ماه قرار دارد درحاليكه كشند شديد ديگر درست مقابل آن در آن سوي دنياي ما واقع شده است،چراكه زمين در مقايسه با ماهي كه به دور ما مي چرخد خيلي سريعتر است.سياره ما كشندهاي دريايي شديد را نزديك به ماه وكمي هم جلوي آن مي كشد.
كشش گرانشي آب روي ماه متعاقب، انرژي را در آن افاضه مي دارد.اين موجب مي شود كه كمي بيشتر با هر چرخش دور زمين به طرف خارج از مدار خود پيچ بخورد(هر حركت انتقالي ماه حدود 5/29 روز طول مي كشد).اگر ماه نصف اندازه كنوني اش بود، كشندهاي دريايي بهمان نسبت كوچكتر بوده و انرژي كمتري به آن افاضه مي كردند.با عرضه آن به ماه يعني اينكه انرژي كمتري براي دور كردن آن از زمين احتياج است،در نتيجه يك كشند دريايي تقريبا شديد، آب كمتري نسبت به كشند دريايي شديد را شامل مي شود و لذا حجم كمتري براي تاثير گذاري مدار ماه نيم پينتي2 خواهد داشت.
انرژي ماه از حركت وضعي زمين تامين مي شود و براي ايجاد موازنه، سياره ما سرعتش در حال كاهش است.به عبارت ديگر،روزها دارند بلندتر مي شوند.زمين شناسان بر اين باورند كه يك روز زميني در اصل پنج يا شش ساعت طول داشته است.اگر ماه حجم كمتري مي داشت،با ايجاد اصطكاك كمتري روي زمين ،سياره ما خيلي هم سرعتش كم نمي شد و روز شايد 15 ساعت طول داشت.
كشندهاي ضعيفتر(ِ ماه نصفه)هم موجب فرسايش كمتري از زمين هاي وسيع نسبت به چند ميليارد سال پيش خواهد داشت و خطوط ساحلي قاره ها هم كاملا براي آنها متفاوت به نظر خواهد رسيد.مواد معدني و جامدات كمتري از زمين كه به داخل اقيانوس فروسشت مي شوند هم ممكن است تاثيراتي عميق بر اساس حيات داشته باشند.برخي از تركيبات زيستي(كربن اساس) كه زندگي بنيادي دارند  ممكن نيست آن را به امواج شكسته خاستگاهي اقيانوسها رخ كرده باشند كه امتنان هاي كمتري به كشندهاي كاهش يافته را گرفته است.
حيات فرضي  هنوز برخاسته است و با عصر يخبندان  بعلاوه ي گسيخت هاي گرم در رقابت اند.قمرهاي بزرگ، سيارات را ثابت مي سازند.مريخ كه فقط دو قمر كوچك دارد بر روي محور مدارهايش بسيار پرجنب و جوش است و در نتيجه نوسانات شديد اقليمي و تغييرات دمايي فصلي بزرگي به نسبت زمين دارد.بدون يك ماه كامل كه ما را استوار نگاه مي دارد زندگي بر روي كره زمين افت و خيزهاي فصلي بزرگي را تجربه مي كند.
سيماي حيات به واقع تيره خواهد بود.ماه كوچكتر مي تواند شبيه آفتابي پراكنده در شب هنگام باشد درست مثل مهتابي  كه شبانگاهان تاريكتري را رقم مي زندو  هرآنچه حيات مي سازد براين زمين تغيير يافته نمو مي كندو چشماني بزرگتر يا حساستر را براي كمك به آنها به منظور هدايت، تلاش و توليد مثل در شب ،زير اين فروزش تقليل يافته به بار خواهد آورد.
 
 
 
پي نوشتها:
1-Neil F.Comins : نويسنده ي چندين كتاب از جمله«اگر ماه وجود نداشت چه اتفاقي مي افتاد؟»،«سفر به زمين هايي كه ممكن است وجود داشته باشند،خطاهاي آسماني»،«تصوراتي غلط در مورد طبيعت حقيقي جهان وخطرات سفرهاي فضايي»،«راهنماي گردشگران» مي باشد،او در دانشگاه ماين اورونو مشغول تدريس اخترشناسي است و عليرغم  شيدايي قمري اش، خود قسم مي خورد كه ماه زده نيست.
 
منبع :www.sciam.com
ترجمه : مجتبي تعطف طولي
 
 
 

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
طبق قانون کپی رایت جمهوری اسلامی ایران کلیه حقوق این پورتال محفوظ و متعلق به مدیر آن می باشد.