گروه مشاوره شریف Sharif Consulting group SDN BHD ارائه گر کلیه خدمات مربوط به کشور مالزی به شما عزیزان می باشد

 

گروه مشاوره شریف Sharif Consulting group SDN BHD ارائه گر کلیه خدمات مربوط به کشور مالزی به شما عزیزان می باشد

ثبت نام كاربر ورود به سايت

 جستجو

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

 
 
 

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

 
 
 

 

 

 
خورشیــــــد مـــــــا
  
دونوع مهم از فعاليت هسته اي وجود دارد:شكافت هسته اي،هم جوشي هسته اي.
خورشيد مركز منظومه شمسي ما ستاره اي معمولي است كه بر اثر يك همجوشي هسته اي بوجود آمده است كه غالب ستارگان نيز بدين ترتيب متولد مي شوند.
همجوشي هسته اي :زمانيكه سحابيها كه ابرهاي گازي بين ستاره اي هستند متراكم تر مي شوند و بر اثر اين تراكم بخش مركزي آنها داراي گرانش بيشتري مي شود لذا با افزايش گرانش بخش متراكم آن داراي دماي بيشتري مي شود ،زمانيكه دماي اين نقطه به حدود ده ميليون درجه سانتيگراد رسيد همجوشي هسته اي رخ مي دهد و ستاره به حالتي پايدار دست مي يابد كه حاصل تبديل هيدرو‍ژن به هليوم است.همين تبديل هيدروژن به هليوم در بخش مركزي خورشيد موجب گرمايي شده كه منظومه شمسي ما را براي زندگي مناسب كرده است.
دانشمندان عمر خورشيد راتا بدين روز 6/4 ميليارد سال برآورد نموده اند . خورشيد 8/99 درصد از جرم منظو مه شمسي را تشكيل داده.دماي سطحي خورشيد حدود 15 ميليون درجه سانتيگراد است و جالبتر اينكه بخش هاي سطحي تر خورشيد دمايي بالاتي از بخش مركزي تر آن دارند.
خورشيد از چندين بخش تشكيل شده كه به ترتيب از سطح عبارتند از:تاج،فام سپهر،شيد سپهر،بخش همرفتي،بخش تابشي،هسته.
خورشيد همچنين از لكه ها يي تشكيل شده كه به شكل لكه هايي تاريك روي آن قرار دارند و علت اصلي تاريك ديدن شدن آنها پايين بودن دماي آنها نسبت به ساير بخش هاي آن است.اندازه ي يك لكه متوسط خورشيد حدود دو برابر زمين است.لكه ها حدود1500 درجه سانتيگراد سردتر از ديگر مناطق شيد سپهراند.و آرايش آنها با مغناطيس خورشيد در رابطه است و حتي اين لكه ها بر ماهواره ها و امواج ابزار انسان اثر مي گذارند.كوچكتريم لكه هاي خورشيدي منافذ ناميده مي شوند.بزرگترين لكه ها براي چند هفته عمرمي كنند.تغيير لكه ها حدودا هر يازده سال رخ مي دهد كه توسط منجم آماتور آلماني هينريش شواب كشف شد كه چرخه ي لكه هاي خورشيدي خوانده مي شود.با افزايش تعداد لكه هاي خورشيدي فعاليت مغناطيسي خورشيد نيز به حداكثر مي رسد.اين فرآيند ها بر اوضاع مغناطيسي زمين و آب و هواي زمين هر چند ده سال تغييراتي مي گذارند.دانشمندان پيش بيني كرده اند با طولاني شدن دوره ي خورشيدي دماي زمين كاهش خواهد يافت.
خورشيد همچنين از بخش هايي نظير پلاژها،زبانه ها،رشته ها و... تشكيل شده است.
همچنين شيد سپهر خورشيد با نقاط روشني پوشيده شده كه دانه خوانده مي شوند.هر دانه حدود 1500 كيلومتر قطر داشته و با حاشيه اي تيره از ديگري جدا مي شود.خورشيد اگرچه داراي نوري است كه ممكن است پرتوهاي آن براي انسان مضر باشد اما وجود جو زمين مانند حفاظي است كه زمين را از اين پرتوهاي مضر مصون مي دارد.
خورشيد تا حدود 5 ميليارد سال ديگر نيز به همين صورت خواهد درخشيد اما با كاهش ذخيره ي هيدروژن در هسته ي آن مانند هر ستاره ي ديگري از حالت خود خارج شده و پيرامون خارجي آن منبسط مي شود و خورشيد بسيار بزرگ مي شود تا جايي كه ممكن است قطر آن به اندازه ي مدار زمين گسترش يابد.همراه با اين فرآيند و كمبود هيدوژن انرژي آزاد شده آن كم شده و دماي سطحي آن نيز كاهش مي يابد و به مرحله غول سرخي مي رسد.خورشيد بعد از آن مراحل پاياني عمر خود را مي گذراند و سپس به كوتوله ي سفيد تبديل مي شود.در اين مرحله خورشيد بسيار چگالتر مي شود تا جايي كه گفته مي شود حتي تكه اي از خورشيد به اندازه ي يك حبه قند بيش از نيم تن وزن خواهد داشت.پس از چند ميليارد سال كوتوله ي سفيد نيز آخرين نفس هاي خود را كشيده و مقدار كم انرژي باقي مانده خود را از دست مي دهد و ديگر نوري نخواهد داشت و به يك كوتوله ي سياه مبدل مي گردد.اگر خورشيد ما كمي داراي جرم بزرگتري مي بود داراي سرنوشت ديگري مي شد و با انفجاري اَبـَرنواختري به عمر خود پايان مي داد.در انفجاراَبــَر نواختري در طي چند روز به درخشندگي چشم گيري مي رسيد و سپس منفجر ميشد و پايان مي يافت.
منتشره در: ماهنامه اطلاعات علمي
 
 

 

 
خورشیــــــد مـــــــا
  
دونوع مهم از فعاليت هسته اي وجود دارد:شكافت هسته اي،هم جوشي هسته اي.
خورشيد مركز منظومه شمسي ما ستاره اي معمولي است كه بر اثر يك همجوشي هسته اي بوجود آمده است كه غالب ستارگان نيز بدين ترتيب متولد مي شوند.
همجوشي هسته اي :زمانيكه سحابيها كه ابرهاي گازي بين ستاره اي هستند متراكم تر مي شوند و بر اثر اين تراكم بخش مركزي آنها داراي گرانش بيشتري مي شود لذا با افزايش گرانش بخش متراكم آن داراي دماي بيشتري مي شود ،زمانيكه دماي اين نقطه به حدود ده ميليون درجه سانتيگراد رسيد همجوشي هسته اي رخ مي دهد و ستاره به حالتي پايدار دست مي يابد كه حاصل تبديل هيدرو‍ژن به هليوم است.همين تبديل هيدروژن به هليوم در بخش مركزي خورشيد موجب گرمايي شده كه منظومه شمسي ما را براي زندگي مناسب كرده است.
دانشمندان عمر خورشيد راتا بدين روز 6/4 ميليارد سال برآورد نموده اند . خورشيد 8/99 درصد از جرم منظو مه شمسي را تشكيل داده.دماي سطحي خورشيد حدود 15 ميليون درجه سانتيگراد است و جالبتر اينكه بخش هاي سطحي تر خورشيد دمايي بالاتي از بخش مركزي تر آن دارند.
خورشيد از چندين بخش تشكيل شده كه به ترتيب از سطح عبارتند از:تاج،فام سپهر،شيد سپهر،بخش همرفتي،بخش تابشي،هسته.
خورشيد همچنين از لكه ها يي تشكيل شده كه به شكل لكه هايي تاريك روي آن قرار دارند و علت اصلي تاريك ديدن شدن آنها پايين بودن دماي آنها نسبت به ساير بخش هاي آن است.اندازه ي يك لكه متوسط خورشيد حدود دو برابر زمين است.لكه ها حدود1500 درجه سانتيگراد سردتر از ديگر مناطق شيد سپهراند.و آرايش آنها با مغناطيس خورشيد در رابطه است و حتي اين لكه ها بر ماهواره ها و امواج ابزار انسان اثر مي گذارند.كوچكتريم لكه هاي خورشيدي منافذ ناميده مي شوند.بزرگترين لكه ها براي چند هفته عمرمي كنند.تغيير لكه ها حدودا هر يازده سال رخ مي دهد كه توسط منجم آماتور آلماني هينريش شواب كشف شد كه چرخه ي لكه هاي خورشيدي خوانده مي شود.با افزايش تعداد لكه هاي خورشيدي فعاليت مغناطيسي خورشيد نيز به حداكثر مي رسد.اين فرآيند ها بر اوضاع مغناطيسي زمين و آب و هواي زمين هر چند ده سال تغييراتي مي گذارند.دانشمندان پيش بيني كرده اند با طولاني شدن دوره ي خورشيدي دماي زمين كاهش خواهد يافت.
خورشيد همچنين از بخش هايي نظير پلاژها،زبانه ها،رشته ها و... تشكيل شده است.
همچنين شيد سپهر خورشيد با نقاط روشني پوشيده شده كه دانه خوانده مي شوند.هر دانه حدود 1500 كيلومتر قطر داشته و با حاشيه اي تيره از ديگري جدا مي شود.خورشيد اگرچه داراي نوري است كه ممكن است پرتوهاي آن براي انسان مضر باشد اما وجود جو زمين مانند حفاظي است كه زمين را از اين پرتوهاي مضر مصون مي دارد.
خورشيد تا حدود 5 ميليارد سال ديگر نيز به همين صورت خواهد درخشيد اما با كاهش ذخيره ي هيدروژن در هسته ي آن مانند هر ستاره ي ديگري از حالت خود خارج شده و پيرامون خارجي آن منبسط مي شود و خورشيد بسيار بزرگ مي شود تا جايي كه ممكن است قطر آن به اندازه ي مدار زمين گسترش يابد.همراه با اين فرآيند و كمبود هيدوژن انرژي آزاد شده آن كم شده و دماي سطحي آن نيز كاهش مي يابد و به مرحله غول سرخي مي رسد.خورشيد بعد از آن مراحل پاياني عمر خود را مي گذراند و سپس به كوتوله ي سفيد تبديل مي شود.در اين مرحله خورشيد بسيار چگالتر مي شود تا جايي كه گفته مي شود حتي تكه اي از خورشيد به اندازه ي يك حبه قند بيش از نيم تن وزن خواهد داشت.پس از چند ميليارد سال كوتوله ي سفيد نيز آخرين نفس هاي خود را كشيده و مقدار كم انرژي باقي مانده خود را از دست مي دهد و ديگر نوري نخواهد داشت و به يك كوتوله ي سياه مبدل مي گردد.اگر خورشيد ما كمي داراي جرم بزرگتري مي بود داراي سرنوشت ديگري مي شد و با انفجاري اَبـَرنواختري به عمر خود پايان مي داد.در انفجاراَبــَر نواختري در طي چند روز به درخشندگي چشم گيري مي رسيد و سپس منفجر ميشد و پايان مي يافت.
منتشره در: ماهنامه اطلاعات علمي
 
 

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
طبق قانون کپی رایت جمهوری اسلامی ایران کلیه حقوق این پورتال محفوظ و متعلق به مدیر آن می باشد.